avaz

2011-04-29T11:13:00.001-07:00

Sevmeye mahal yok

zaman, kasvetli hücrelerin,

etrafımıza yapışma zamanı.

2011-02-25T00:10:00.001-08:00

Asaletine boyun eğdiğim bir dünyanın, neferi olmak beni gururlandırıyor.

Bu zincirin tepesinde kim var, üstümde ki algoritmaları yıkacak bir hışımla yanımdaki parçalara tekme atsam, göçükte tepedekiyle sohbet etme fırsatım olur mu?

Bazı insanlar huzur arar; ama gerçekten istedikleri huzurdur;

Ben de huzur arıyorum; ama ben bir karmaşa içindeki huzuru arıyorum, sanırım.

gökteleni yıkacağım, hayalim bu;

belki o zaman mimar, seninle cereyan edebiliriz.

A B

D E F

G H I J

K L M N O

P R S S S S

2011-02-18T09:24:00.000-08:00

her hikayenin sonu mutlu bitmez.

ama kendini kandırmayarak, sağlam temelli bir şartlandırma devinimi; zihnin devrimini

gerçekleştirebilir.

derken bile, beceriksiz bir cambazım.

şu apaçık bir gerçek; kendinizi kandırmayı becerirseniz, herkesi kandırırsınız.

ya da bir şeyleri kabullenerek; kendinize karşı dürüst olarak belki karanlık odanızda kendinize aydınlık bir nokta bulabilirsiniz..

gülistanlıklar-sazendeler-zebralarla dolu bir sahil yeryüzünde yok ise, iyi bir kaşif değilsinizdir. olmayanı bulamamak beceriksizliktir. olanı bulmak sizi iyi yapmaz.

iddalı olmanın, kendi kendine; neymişim ben, diyen

budala bir Christof Kolomb olmanın manası yok.

güzellikleri görmezden gelmenin manasızlığı ayrı, yegane mütevazi bir hayat herkesin hakkı.

kaygıların ve/veya arzuların gözle görünen hali ile ruhunuza işleyebilmesi de çok mühim.

ama imkansız kelimesi hayatımızın en acı parçası.

virüsün ta kendisi.

2011-01-03T12:26:00.000-08:00

gerçeklerle yüzyüze gelmek, her zaman en sevdiğim şey olmuştur.

mutluluk içerikli olanları az, hüsran olanları fazla olmasına rağmen.

yolda gördüğünüz insanlara dokunamazsınız

konuştuğunuz insanlara ulaşamazsınız

arkadaşlarınız size yetmez, siz arkadaşlarınıza yavansınızdır.

ne ile karşı karşıya olduğunuzu bilmediğiniz halde, hep bir yeşil ışık bekler veya hak ettiğinizi düşünürsünüz. 'baştan sona yanlışlık var'

sondan başa gelemeyecek kadar çok pişmanlığımız var.

hiçbir şeye yetişemez

erişemez oldum.

mosmor çerçeveler

simsiyah hayatlar

hep sevmişimdir, mor göz altlı siyah gözlü kadınları.

ama bu hiç çekici değil, sanki gözüme baka baka dalga geçiyorlar.

istanbuldan gelmemeliydim.

göktelenleri görmemeli, iki duvarın tavanla birleştiği yerde örümceklerle boğuşmalıydım.

bir sürü gerçek var, yüzyüze gelmeye kaçacağımız,

bize az gelen, aslında genel geçer kavramlar içerisinde bizle birlikte yürüyen: ama sürünen.

hep kendimizi bir bok sanmışlığımız da bu yüzden ya.

insanları incelememeli

her boku hissetmemeli, mermer yerlerde, kış soğuğunda

çıplak ayakla dolaşmanın derdine düşmeliydim.

2010-12-21T03:35:00.000-08:00

İçtihatlarını öğrenmeye başladıktan bir süre sonra, hayatı VE

hayal kurmayı başarabilecek kadar yakalayınca gizemi, derin bir bekleyiş kaplar insanı;

bu bekleyiş, beklentilerin karşılanabilme oranıdır.

Bu bekleyiş;

Ayaklar arafta, baş yukarıda bir damla suya hasret, bir çöl maymununun kahredici bekleyişi; gibidir. Aslında sorgulamaya beyninizin yettiği yerde bile, tasarlayabilecek kapasitede olsanız bile; kendinizi arkanıza bakmadan kaçtığınızı bulursunuz. Niye mi?

Çünkü önce gözde, ya da tende, aldığınız tüm etkileri, sorgulayabilme kapasiteniz yüksektir.

Çünkü yalnızsanız, kafayı yeme kapasiteniz yüksektir.

Sorguladığınız şeylerin, beyninizde dönüp durması, sizin geçmişinizin bir anda, yalnızlık harmanıyla size ağır bir yenilgi yaşatması demektir.

Siyah farıyla Adile Naşit; kahkahalarla çınlatırken mahallenin arka sokaklarını, çocukluğunuza dönmek istersiniz.

2010-11-25T13:08:00.001-08:00

2010-10-07T22:37:00.001-07:00

yeterince iyi olamıyorsan, yeterince kötü ol.

ding.

2010-10-07T08:14:00.000-07:00

umut oruspu çocuğudur, bünyenizi sarsar;

fobi tünelinizin dibine gönderip, ''bekle'' der. 'bekle'

sabır, göçük altındaki madencinin ustalığıdır, hep cennete çıkan tüneller kazar.

bir iki üç dört beş altı, ...

yirmi beş yaşımda, 25e kadar bile saymaya tahammülüm olmadığı şu zamanlarda, nasıl becerecektim bilmiyorum. küçük dünyaların içerisinde büyük hayallere yer yoktur. bu yüzden, küçük şehirlerde yaşamak için ve/veya ayrılmak için, bahane LAZIM.

bahaneler için acele etmek-savaşmak için kuyu kazmak-veya ölmek lazım.

bunun dışında; aslında kuralların hepsinin üzerinden milyon kere geçmiş olmak; kurallara uygun başarılar elde etmek; kuralsız başarıların yanında bir böcek gibi kıvranır. istanbul günlerimden kalan, yüksekteyken bile daha yükseği hedefleyen safsatalarım.

hoşçakalın ben avaz.

hicivim kendime yas.

2010-10-06T23:13:00.001-07:00

bir kadını saplantı haline getirmek; acı çekmeye endeksli maneviyatının yoluna yağ dökmektir. yazmak için yağ dökmek- viskozitenin artılırması, sürtünmenin azaltılmasında azami rol oynar. araçlar, amaçlara hizmet etmedikçe beyin rafında.

beyin, kitapsız bir kütüphane olur; kudret hususunda.

2010-09-26T10:27:00.001-07:00

dokunamadıkça, parmak uçlarında açılır iğne delikleri.

beyninin derinliklerinden, pıhtılar halinde akar kan.

göremedikçe, heyecan ve zevklerinin ardındaki ışıklı yolları, yaşama nedenine giden; bir karga sürüsü kapatır görüş açını.

geceleri açar bazı çiçekler, mayın tarlalarının arasında..
açıldıkça güzellik katmak ister çemberine; rengarenk-coşkulu bir dünya yaratmak,
bazen bir ışık cümbüşü yapmak ister-bazen bir yıkım yaratmak...

aydınlık-coşkulu-sıcak; içimizde varolan en şehvetli mayındır, eski yılları hatırlatan ve umuta yol yaratan
en tehlikeli bombadır;en şizofren, en paranoyak mimarları içinde barındırdığı içindeyken anlamsız; uzaklaştıkça anlam kazandıran

dokusu dudaktadır, yollar gittikçe durak
kokusu boktandır yersiz kanaat

masaldır; kendini, kendine anlatmaktan kaçtığın bu kainat.

2010-09-24T12:09:00.000-07:00

selam ben avaz.

yılardır bağırıyorum sesimi duyan yok; çılgınlığa dönmüş damacanalar dolusu hırslar, kapsüllerde birikmiş; elden ele ağızdan ağıza dolanmakta. varlığın ağırlığını kapsüllere dolduramayan acemi heykeller, ağırlığının varlığıyla kapsül olmaya yetmeyen süngerler. her dönemeç farklı yola çıkar; kavşaklar vardır, ortasında çiçekler etrafı vızır vızır, birileri gelir gelir gider...

herkes, herkese bir şey söyleyebilir de;
kimse, hiçkimseye bir şey söyleyemez.

yollar devam eder ya, ben burda dişimi sıkarken
benim dişimi sıkmam bir yana, birileri ölürken, birileri ölmekten beter olmuşken
dolunayda en uzuuun farlarını yakıp, radyoda rastgelen en güzel şarkılarını dinleyen insanlar var.

hep bir kaçış, hep bir kovalamaca, ya da hep bir kandırmaca..
aynada kendinizi göremezsiniz, giydiklerinizi beğenme veya beğenmemeye dair fikirleriniz yoktur, konuşulacak şey çoktur-sessizlik daha çoktur.

agresif olmamanız gereken yerde, agresifseniz; umutlarınızla ilgili kaygılarınız artmış demektir.
sessiz olmanız yerde konuşuyorsanız, üzülmeye başlıyorsunuzdur.
hiç bir sebep yokken, dışarı çıkıyor-bir sigara yakıyor-ve insanları izleyip geri dönüyorsanız. hiç bir zamanda hiç bir yerdesinizdir.

iyi geceler ben avaz.

çığırtkanlığım kendime yas.

2010-09-06T11:23:00.000-07:00

; her boşluğu dolduracağım.

İnsanÖznesi

2010-08-07T04:13:00.000-07:00

yalnızlık, sokakta yere bakarak yürüyüp ayrıntılarda boğulma müsveddesi
içinde bozuk para bulma umudunu saklayan bir dilenci,
ilgi odağına yerleştirdiğin kavramların değişmesi;
kırışık yüzünden, gözbebeğinin içinde parlayan iri bir balon dünya.
tekrar beklemek, ne zaman uçacağını; o trajik eğlenceye seyirci kalma coşkusu.

dejavularının genel geçer kavramlar üzerine yoğunlaşması,
hayatı, sokağı, insanları, bir kadını; korunaklı bir villanın nadide papatyası olarak görmek.
geçmişe dönecek hafızadan yoksunluk, bir türk filminde, başrol sanrıları.

yalnızlık, bir tiryakinin; ayda yürürken yerde bulunan sigaraya uzanamama çaresizliği.
yalnızlık, en başından en sonunu görüp; sadece izlediğin, dokunamadığın bir 95732d film.

Bir tepsi içerisindeki boşluk!

2010-08-06T11:56:00.001-07:00

- fffffgfjfgjfgjfgjfgfgjfgjfgjfgjfgfgjgfjfgjgffgfhjfgjgffffffgjfgfghfgfjgfjfgjfgjfghjfghfg
  kki

2010-08-03T05:57:00.001-07:00

Saf halin, daha sevimli ve sevilesi.

Üryan

2010-08-03T05:36:00.001-07:00

Size uzun zamandır anlattığım, temeli haykırış olan; sıkıntı ve algılayamadıklarımın yanısıra,uzun süredir kendi kendime kalmam sonucunda, artık hayatın(?) ayrıntılarına ve/veya ilişkilerinayrıntılarına değinmek yerine; aslolan 'yalnız kalamaz insan', temelini dışarda uzun süre bıraktıktan sonra, bir paslı kasede yedikten sonra kusmamdan, sonraki günlerde kustuğumu yiyip, tekrar kusmamı, ve bunun nasıl bir dejavu olduğunu anlatacağım. Ama inanın bana, bunun için güzel bir sonum var. Özümden en başından başlayıp bu hali kendime yaşatma sebeplerim, benim sıçan ama boku kokmayankudretiminb temel taşları; temelsiz, harçsız, ustasız ve sürekli arasında kaldığı ikilem( -15, +15) duyguları arasında kalmışlığın ne tür bir arabeske yol açtığı.
Vasati 36 çöp
Benim hep içimde: alt, sömrülen, varoşlar, alkolikler, fakirler KÖYÜ ile hep olmak istediğimiz çalışkan, başarılı, paralı, efendi, gurur duyulan, gezen gören, eğlenen KÖYÜ arasında yol alan bir tren, -yüksek sesli sirenleri olan tren-, siren çalarak mutlu olan, her taşı bir durak sanan piskopat makinistlerin yolculukları vardı. Arabeskten zevk alıyorsam, bütün suçlu oruspu çocuğu makinistler. İnsanın kudretide, beynide, en muhalif yanıda bu makinistleri öldüremez; doğduğumda tavımda o makinistler dövülmeli, leğendeceviz, erik ağacı yaprakları içinde yıkanırken o mikroplar öldürülemediyse, onlar benimlekene(tli) parça olmuşlarsa, buna çare olabilecek bir ilaç yok, duygusallık, arabesk, kan veya gözyaşıakarken her damlada figüre ettikleri insan karakterlerinin hepsi, -bir iki üç dört insan,garip çevreve çerçeveler- Kaçımız gelişmeye çalışırken, yenileri görürken, topluma karışırken arada kalmadı ki, Ama kimsenin makinisti kimseyi bağlamıyor, bağlamayacak.-Ya da belki aşk dedikleri.
Vasati 35 çöp
Gözüm kahverengi içinde çöp var, bakışım donuk içinde eziklik var, ışın yapar sokarım içimde piçlikte var; sokak duman, mahallemde keşler var, eskiden ip atladığım fahişe olan kızlar, en yakın olduğum mahalle arkadaşlarımdan torbacı, katil olanlar, içlerinde ruh var; Kaçak elektriğim, çalınan ekmekler, bahçemde çiçek, fonumda umay umay, arabeskim var; sırf annem üzülmesin diye tuvaletteiçtiğim sigaraların izmaritlerini attığım, camın dışında bir izmarit depom var; benim tuvalet notlarımvar, suyun üstünde kağıda yazdığım, okunaksız... Boş beyaz kağıdım, 40 watt ampülüm, ve altındaki ben ile beraber, makinistim ve milyonlarca kısık ışık figürüm var. Yazmasam içime atsam, yıllarca denizleri mahkum bırakacak, denizlerden sıkıntı dalgaları yaratacakdüşüncelerim var, benim küçük oruspu çocuğu makinistim var. Bir de sırf o deli kafasına göre takılsın diye ona kölelik yapan bir bedenim var. Tek dostum ayrıntılar var, makinistim hiç sevmez. Saflık ve Masumiyet, deneyimlerinizle öldüremediğiniz şekli ile ruhunuza dolsun ve bir ömür boyusevinç çığlıkları atsın.
Vasati 34 çöp
Keşke O; kırlar, masallar, top sahaları, bilye kavgaları ve tapa zamanları geri gelse; keşke bugünün iyi ve kötü karakter ve rolleri, sıfatlar sadece gelecekte olunabilecekler olarak bizim çocukbeynimizde kalsa ve yol yapım çalışmasının en kral mimarı 'zaman' hep çalışma olarak kalsada bir götolsa.. En güzel günler, güneşler, ay, deniz, ekmek kokusu; içimde bir mutluluk bir yana, bir burukgülümseme yaratabilse. hayatgüzel.
Vasati 33 çöp
Yanan her deve daha da boğuyor beni karanlığa; öğrencilik günlerinde yaktığım orgazm sigaralarıve fantazi mumları,izbede güneşin sadece boynu bükük birini çizdiği, duvarda. Arabeskçiye, kumarbaza, alkoliğe ve sebeplerine; evinde bir çay kaşığı kadar huzur olmayana;geçmişe------------------------şimdiye;
bir nefes sigara
bir duble rakı
ve bir el-fatiha.

2oo8

2010-08-01T15:14:00.000-07:00

Hep daha fazlasını istemek; aldıklarıyla yetinmemek
- lüks yemekler yiyip ağızdan sıçan insan

paralel gibi.

Bir de şu var, dikkati kendi üzerinde toplayabilmek, insanların seni göremeyeceği kadar yakınına gelmesi ile alakalıdır.
2 adımla tüm devasalık, bir toz bulutu haline gelebilir.

silkelenmek, çarpma, 2adım geri atma. hepsi aynı rayda giden farklı yolların trenleri olsa gerek.

hepsi aynı tren olsa, daha kolay olmaz mıydı?

2010-07-30T11:23:00.000-07:00

Doğrusunu söylemek gerekirse, herkesten fena halde sıkılmış, bıkmış durumdayım.

Bunun sebebi ne bilmesem daha iyi olur;
* sevgiler hissedilir derecelerinde bir çember oluşturmaya yetmiyorsa etrafınızda; *Fedakarlıklarınızın görünemeyecek durumda insanlara nüksetmişse - lükslerini kullanma göz bantlarıyla -
* Ve bir tane insan kalmadıysa etrafınız da - bugün çok sıkıldım, içelim; dediğinizde ' sizi kırmayacak olan' -

Gerçekten kendinizi en baştan bu yana sorgulamalı ve/veya gidip bir bira alıp, etrafınıza suçu atıp; biranın tadını çıkarmalısınız.

Kaygı duyulan her bokun, içini doldurabilir yoğunluktaki sıvısının yoğunluğunu; beyninden çıkarabilecek herkesin yüksek yoğunluk elde edip, rahat bir sıçış yaşamasını VE isal olmamasını temenni ederim.

2010-03-21T12:33:00.000-07:00

kolaysa hayatın gidişhatına çelme takın,

başroller yarattığınız hayal gücünüz, veya sandığınızdaki mutlu anılarınız.

hangi biri yeter?

2009-11-24T03:10:00.001-08:00

tutkulu sevdalar
hissiz sevişmelere eninde sonunda gebe kalır.
ve öyle bir piç dünyaya gelir ki : seni çalışmaya mecbur kılar.

yeni kayıt

2009-11-13T16:47:00.000-08:00

Gözlerim kan çanağına döndü, alkolden değil, yaşımın ağırlığından
Hani gömleği giydiğimde bağımlılık yaratması, sanki o gömleği giydiğimde, sol üst cebimde bir anahtarlık, ve yol boyunca parmaklıklı duvarlar arkasındaki onlarca cariye hissi.
Hala hayal.
Yolun sonu hala yok, çıkmaz sokak.
Hayallerin bile ağırlığı oluyormuş yaşlandıkça; zambaklar ve menekşeler açmıyor bahçenin tam ortasında, uzanamıyorsun kuşların ötüşüne, keyifle.

Dokunsalar donarım, bu beden bana kutuplar;
binbir parçaya bölünür bedenim, aşklı bir öpüşe.
Ben unutmuşum yazın serinliğini, şenliklerin gülümsemelerde kaybolan atmosferini.

insanlar bir yana, kendime ağır;

dilime yavan, başıma keder
olmuşum bu bedende.

Çıplağım çölde oksijenden hafif;
Bir parlak sezgi, sönmek üzere olan bir umut çırpınıyor, ışığı kadar 5cmlik dolunay.

2009-08-08T03:32:00.000-07:00

Yorgun bir kuştur gönlüm; Ortadoğu Seyyahı
Gariptir; ötüşleri ağlayış, uçuşu tekleyen bir sarhoş
İçinde beslediği azap: mukaddes, kor
Yerin 77 kat altından semaya sıçrayan, türbülanstır heyecanı, umuttur mutluluğu
Pencerededir umutlar, buğuludur hayatlar

Şahittir gönlüm; Dürüst: beni bana karıştıran-paranoyasıyla kırıştıran
Binbir surattır; Çehresinden bağımsız, kendinden dışarı kalan
Ve bir yalnızdır; fevkalade cümbüşlerde yalnız oturup keyf eden
- Sigarasına bulduğu ateşle raks eden
Pencerededir umutlar, pencerelerdir hayatlar

Ucuz bir senaryodur gönlüm; figuranlar, gece güzelleşen kadınlar, loş odalar, cüceler, ot, kan, ...
Ve bir martıdır yağmurda uçan, Tüm bu pisliğe yukarıdan bakan
Pencerededir umutlar, geniş açı'dadır hayatlar

Derin bir Of'tur gönlüm, tükenmeyi bilmeyen nefes
Serin bir gecede Rakı ve Deniz enfes
Sakinliktir içinde boğulabileceğim bir deniz;
Huzurdur kulaç atmaya değer, mehtapta bir BEN
Pencerededir umutlar, manzaradır hayatlar.

cemaiimeca

2009-06-05T10:16:00.000-07:00

Uyandım, vücudum titriyor, her taraf naylon, ilerliyoruz; uyandığım yer kamyonun arkası, içeride dolaşan gaz pislik, yığın her neyse artık bana düşünmek istemediğim şeyleri anımsatıyor. sigarasız oda, kemiksiz kadın, tüysüz kedi....
Nereye, niye gittiğimizi bilmiyorum; aması yok bu benim korkum, endişem, arzum...
En başından en fantastik olana kadar sahip olma arzumdu aşk ve aslında çoğu kadının damarlarının birleşip bir puzzle gibi oluşturduğu sen; damar üstünde damar, kan üstüne kanın oluşturmaya yetmediği, binbir kemik kıvrımınla mükemmel olan sen, aslında kamyonda acıyla, pislikle uyandıran sen;

ve istiyorum ya da katlanıyorum gerçeği hayatımın, petrol çukurunda dalgıç elbisesi içinde ben.

Omurgasız düş

2009-06-02T03:08:00.000-07:00

Yıllar önce biz birlikteyken, her ağaç bana nefes, nefesin bana cennet evi sahildeyken;
Çekildi ağır ağır denizler, kaydı altımdan sular;
Gözünde çöl gördüm ve dünyayı terketti çiçekler

Her nefeste yaşadığım ayrı dünya, bıraktı yerini sıcak ay(v)aza.

meçhul sanrılar 1.

2009-03-01T18:59:00.001-08:00

Dün gece barda, bir kızla tanıştım; arkadaşımın arkadaşı.
Panik ve alkol etkisiyle, aniden kıza dönüp:
*:'Benle bu gece birlikte olma olasılığın var mı diye sordum'
kızın, olumlu yüz ifadesini gördükten sonra,
*:'Taktiklerimi belirterek, seni etkilemeye çalışacağım, şart değil ama bunu denemek istiyorum'

bu cümleden sonra patır patır dökülen yaz karı gibi, kızla konuşmaya başladım,
ben sürekli konuşuyor, şaheserler döktürürken, kızın sadece mimikleri, benim bu denemeye
başlamamın, ve denememi bu kızın üzerinde yapmamın, aslında çok yanlış olduğunu
hissettirdi, ta ki ben bir çift gözde, barın ışıklarının oluşturduğu dairelerin içinde
kaybolduğumu hissedene kadar.
görünen 1- eski bir mahalle barında solucan
görünen 2- bordo duvarlar, yeşil jartiyer.

en büyük başarısızlığım, hayaline yazan benden, hayal gücümün özgürlüğünü elimden alan, bir çift göz.
üzgünüm, kaybettik,

tik tik tok tok tik tok tik tok.....

2009-02-24T17:52:00.000-08:00

Tüm seçimler kötü sonuçlara çıkar,
iyi bir sevgiliyle uzun birliktelik sarı
güzel kadınlarla tek gecelik ilişkiler mavi,
ise
zevk almaya çalıştığın deniz yeşili
baykuşun gördüğü mavi kadar bile net olamaz

Şah'ımın dediği gibi, en güzel yerlere gitmek yerine, yoldaki heyecanı korumak;
yola gitmek değil, yol olmak.

Oyalan bebeğim, zaman köpeğin olsun.
kefen gerçek ne de olsa.

2009-02-23T01:54:00.000-08:00

2009-02-15T17:29:00.000-08:00

tatminsizlik;
gider gelerek, gülerek veya acı çekerek, üstesinden gelinebilecek bir vaka değil;
özgürlüğü sevmemizin nedeni bu, geçmiş içerisinde özgürce alınan her nefes(yeteri kadar dikkatli olunamaz), vakayı pasifleştirebilecek bir antidepresan etkisine sahip;
yani aslında arzularımıza sahipliğimiz pasif tatmin kuponumuz.

zorlamaya lüzum yok; elinizde değil.
kendinizi çiğneyemezsiniz.

tek temennim, umarım yakın zamanda ölürsünüz

2009-02-12T18:53:00.001-08:00

Yıllardır el biriktiriyorum, koleksiyoncu olmak için de değil;
sadece hangi ele hangi elin uzatılacağı konusunda önsezim gelişsin diye, bulutlara yetiştim, tanrılar çağırıyor ellerimi, ama ben insan olmaya karar verdim, tanrılarla dans etmeye çalışmak, çalışmak, duymadığım fısıltıları, hayalleri bir yana bırakıp, herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, el mağazamı geride bırakıp herhangi biri olmaya karar verdim.

Şunu anladım ki, çabalar tatmine ulaşmadıktan sonra
-ki onun adı çaba-,
siz diyin bir gençlik hırsı, ben diyim boş yolda koşu, ama sonsuza giden ve yalnız bırakan cinsten bir hiç.

zet

2009-02-05T07:07:00.000-08:00

Parkta oturuyorum, ak sakallı, donuk bakışlı, dazlak;
Nöroloji kokusu üstümde,
bağımlılıklarım yasak,harcadığım ömrüm;
Duman dolu masalar üzerindeki ifadesiz surat olma çabaları;
yanımda oğlum, yüksek dozlu fiziksel parçam;
Parklar güzeldir, banklar, çimenler, bol oksijen;
Yarın annemin mezarına gitmeliyim, park kadar yaşayamam.

kay kay.

2009-01-20T05:36:00.000-08:00

Her taraf mavi, gökyüzü kelebek
Anılarla kazılmış dünylarına insanların, bir gülümseme.
Açık ağızla gökten yağmur toplamak.
Toplanan yağmurlarla büyümek.
Puzzle'daki son parça olmak, yağmur içmek, yağmur olmak.

Her taraf sarı, gökyüzü toz
Başarısız olmak.
Her başlangıç girişiminde, aslında her günü her gün tek rar la mak
Ve televizyon karşısında uyuyakalmak;
Ayak altında gömleğim, kravatım.

Her taraf pembe, düş olmak.
Kanatlanıp uçmak,
Belki bir kadın içinde, belki kendi içinde, şeytana oruspu olmak
Ve her uyanışta, tekrar yok olduğunu hatırlamak.
**Bir şeyi yanlış yapıyosun, bari onu doğru yap.

4 m2

2009-01-20T05:25:00.000-08:00

Yerle bir yatak üstünde, kabaet
Yerle bir, aşınmış.

Nefes eksildi.

Ve şu basite indirgenebilecek hayat,
2 kişinin bir araya gelipte üstesinden gelebileceği her şeyiyle zoor hayat;
Sigarasız ömre mahkum etmek gibi tiryakiyi; zor zanaat.

Nefes eksil.

Karanlık odadan, oksijen çadırından,
Sırtını her kaldırmaya yeltenişte,
Kaktüs dolu bir çöl bedenler; bir serap olan duygular, insanlar.

Nefes eksi

Seni sen yapan her şeyinden uzaklaşman,
yalnızlığın verdiği, tonlarca yükü taşıman,
ve artık ezilmiş olman.

Nefes

Ver
Bana
Hayat

2009-01-18T16:26:00.000-08:00

Dışarıda hava eksi 40 derece;
Çadır mavi aydınlık, nefes var kırmızı aşk var.
Saksılar büyüyor, her gece toprağına kafa veriyorum;
Her ne kadar şekilsiz büyüyor, bazen boynunu eyiyorsa da,
Aşkla, kanla, benle ve onla, olacağına boyun eyiyor.

Halinden memnun çiçeğin de, aşkın da, renklerinde
amına koyayım.

Ne de olsa hiç bir çiçek yazdığımı üzerine alınmaz.
Ama ben çiçeğe bahane değil; çiçek bana bahane.

bab

2009-01-07T16:52:00.000-08:00

ateş böceği.

2008-12-24T05:38:00.001-08:00

ağrı dağının arkasında nefesini duyduğum, ve her an kokusunu duyabildiğim bir mantar etkisi senin özlemin.anlatılması güç, bir sefer de hissetmesi zor olan, yoğun bir aydınlık silsilesi bu bendeki.yarattığına baksana, hala kafası yukarı bakan, ve sürekli olarak havayı içine çeken, kokunun, nefesinin bir parçasını o anda ruhunun ve cigerlerinin dibine kadar sömüren ben.ulviliğinin değil cazibenin kokusu dört bir yanda.4ü 4 e katlar--> sonsuza gider şekilde dağılmaya devam etmekte.ve her nefeste kafası yukarı bakanın, kafası biraz daha iyi olmakta.kafamı seven, gecenin karanlığındaki ateş böceği olsan, bana yeter.

---

2008-12-24T05:37:00.001-08:00

deneme yanılma saflarında bir kale arkasında kumumda oynarkengelip çubuğunu benim kumuma sokuyorsun ki.saflarını sevdiğimin güzel gözlü martısı.sınırlarına sahip olamaman senin hatan değil,koku kum kokusu ne kadar sarmış dağı tepeyi.bilemedim ben aslında kum kokusu, aşkı mı getirmişya da her hangi bir koku mu sana sahip olmuş.öperim göslerinden, gözünü sevdiğimin martısı.
şiir olup bacaklarının arasından, beynine kadar kan getireninim.bir harfimle tozu toprağı ateşe bulayan, dumanıyla kör eden, boğan da benim.aslında ben bunların hiç biri olmasam desem. eksik olsun desem.hayır, diyecek olan da sensin.gereksiz yakarışlarımızın sonunda hayat, yeni bir türküye başlasın...

hatta

*yeni bir türküye başlasın dünya.

Aya giden ip.

2008-12-24T05:35:00.001-08:00

prensesin nefesiyle çözünen buzlanmış bir gereksiz cümle belki, ağızdan çok yüksek
çıkarak yataklardan fırlatacak bir haykırış..

bir nefesin umuduyla kaç yıl bir karada beklersin ki, yada bir susuz olsan çölde kaç yıl..

kumpaslar kırbaçlar kıskaçlar bubi tuzakları
sözler davranışlar ve mimikler
ayrıl git,, ayrılın gidin,,

bir kez iki kez üç kez..
her nefes bir hayat ve her hayat sadece bir nefes..

nefes bitmiyor, tükenmiyor, fiş çekilmiyor ya da bir ipe asılı değil beden,
kayışlarla sıkılmış duygular, zamana yenik düşmüşçesine
dev tekerlekler gibi durmaksızın üzerime üzerime.
sadece zorluklarla nefes (nefese) (k)alışlar devam etmekte..

geceleri soluklar tüm duvarlarda bir vinç etkisi yaratırken kulaklar artık tırmalanmıyor, ya da titreşimleri bile hissetmiyor artık..

zor değil bu sadece kötüye alıştı, kolay da değil sadece kötüye alıştı.

ve hala…

kahverengi deri ceket.

2008-12-24T05:33:00.001-08:00

Hikmet gözlerini açtı. 23 yaşında esmer ve uzun boylu bir erkekti. Gözlerini açtığında bunu düşünmedi, zaten o ana dair tek hatırladığı şey ağzındaki kuruluk hissiydi. Tekrar uyumak ve/veya mutfağa kalkıp bir şeyler içmeye karar vermek için saate baktı. Saat 08.57 idi, yani kafasında kurduğu anlaşmaya sadık kalabilecek olsaydı, mutfağa gitmeyecekti. Mutfağa giderken bu masum dört biranın neden bu kadar susattığını düşündü, tabi ki amacı içmekti. Ama bunu da düşünmedi değil. Genelde dolu günlerin bile sabahlarında uzun süreler geçen vakitlerde(tuvalete girmek, diş fırçalamak, yüzünü yıkamaya girmek) bile hiçbir şey düşünmezken insan, hikmet mutfağa giderken bunu düşünmüştü. Sonrasında böbreklerin su dengesini, sonrasında biranın alkol oranını, sonrasında kaç bira içtiğini düşünürken eliyle dokunduğu bardağa dolan suyun yeterince soğuk olmadığını hissetti ve bira – susuzluk hissi mevzusundan bir anda vazgeçti. Suyu içerken meyve suyunu hayal etti, abarttı sabahın köründe o mayhoş surat ile havai adalarını hayal etti. Aslında havai adalarıyla ilgili de hiçbir şey bilmezdi. Mutfaktan döndü ve yatağa tekrar girdi, geceden ev arkadaşıyla sözleşmiş bugün evden erken çıkıp birkaç işlerini halledeceklerdi. Yatağa girdikten sonra birkaç işinin halledilebilmesi için uyumaması gerektiğine inandığı noktada tekrar yataktan kalktı. Saçlarının uzun olduğunu hissetti ve koridordaki aynayı alarak odasına getirdi. Dik görüş açısı net pozisyona aynasını getirdi. Ayna üst köşesinin duvarla yaslandığı açı yaklaşık 20* idi. Yere iki adet gazete sayfası serdi, eski Cumhuriyet gazeteleriydi. Gazeteye göz ucuyla baktı, sanki hep türbandan söz ediliyormuş gibi hissetti, sonra gazetenin üzerinden hışırtılı sesler çıkararak kalkıp, televizyonun üzerindeki makası aldı. Kahramanımız makas, Hikmeti bu sabah kesmek istemiyor gibiydi. Turuncu derisi ve göz alıcı tasarımı ile diğerlerinden farklıyım dercesine, ukala bir şekilde Hikmet’e bakıyordu. Hikmet, her zaman olduğu gibi kendinden emin tavırla makası eline aldı. Bel hizasında tutarak yaklaşık 3 metre yürüdü ve 20* de oturtulmuş aynanın karşısına, cumhuriyet gazetesinin üzerine oturdu. Bir elinin parmakları arasına aldığı saçları kısım kısım kesmeye başladı. Ukala, kendini beğenmiş makas; makas olmak için dünyaya gelmedim dercesine saçı berbat etmişti. Artık Hikmet saçları iğrenç kesimli ve hala kendine güveni tam olan bir adamdı. Makasla işi bittikten sonra kafasını, vücudunu bir nebze de olsa kıllardan arındırmak için bazı hareketler yaptı. Ardından kalkarak cumhuriyet gazetesinin ortasına kesilenleri hapsetti ve makası. ‘SEN SADECE MAKASSIN ve TELEVİZYONUN ÜZERİNDE İŞE YARAYACAĞIN GÜNÜ BEKLE’ dercesine televizyonun üzerine koydu. Ardından banyoya girdi. Önce suyu hafif açtı. Sabah işemesini yapmadığı ve tuvalete gitmeye üşendiği için banyoya işedi. Pisliğiyle yüzleşmek istercesine basit, üşengece yakışır ve pisliğini bertaraf etmek istercesine sidiğe biraz su döktü. Ardından şofbeni açtı. Şofben 0 1 2 3 diye sıcaklık ayarlarına ayrılmış, beyaz bir kutu gibiydi. Sıcaklık ayarını 3 e getirmesine rağmen, su ılık – soğuk akmaktaydı. Ve kendi kendine ‘ ŞOFBEN MAKSİMUM SICAKLIK AYARINDA AMA HAKKINI VEREMİYOR’ diye düşündü. Banyoda suyla işini bitirdikten sonra kapının arkasında asılı pembe havlusunu eline aldı ve kurulandı. Aslında bunların yazıldığını bilmiyordu. Bunların yazılmaya değer özellikleri yoktu çünkü. Sadece bir Hikmet’in değil bu herhangi bir insanın sabah tarifesi olabilirdi. Ama bunlar yazıldı. Hikmet okusun diye değil, zaman geçsin diye de değil. Bunları yazana doktorunun verdiği reçetede parmak kaslarının gevşemesi gerektiği söylendiği için hiç değil. Bir amaç varsa baştan söylemek heyecanı kaçırır diye düşünen yazar, reçetesinde yazılı olan parmak gevşetme önerisine devam etti. Hikmet banyodan çıkıp odasına geldi ve üzerini giyindi. Düz beyaz gömleği ve eski mavi kot pantolonunu giydi, üzerine deri ceketini giydi. Hava soğukmu diye düşünse de , bugün bunları giymek istediğinden emindi. Çorap aranıyor ilanı vermek için dışarı çıkmak istedi ama ayağında çorabı olmadan ayakkabı giyemezdi, bu şekilde hem üşürdü hem de rahat edemezdi. Yapılan uzun araştırmalar sonucunda ; Mezopotamya döneminden kalma bir çorap bulmuştu. Hikmet ‘geleneksel türk sanatları bölümünde ‘ hiç okumadı veya bir derse girmedi. Ama bilirdi ki Mezopotamya da dokumacılık gelişmiş, halı deseni çoraplar üretilmişti. Yazar eski hayatında bu evde kalarak o çoraplardan birini bu hikayede olsun diye bir yere saklamıştı. Aslında önemli olan Mezopotamya’nın adının geçmesiydi. Çorabını giydi ve dışarı çıktı. Tam 5 kat, 80 merdiven ve 92 adımda dış kapının tokmağına elini uzatabildi. Eli tokmağa değdiğinde çok fazla soğuk hissetti ve dışarıda kar yağmış olmasını umut etti. Aşağı inerken camdan dışarı bakmamıştı. Kapıyı açtığında yüzünü güldüren bir soğuk, yüzünün sakalsız kısımlarına, mutluluk sarhoşu etmek istercesine nüfus etti. Mutlu şekilde dışarı çıkmış olan Hikmet ayağı ile bu zamanda bu yerde olan bir kar kaplamasına ayağını soktu. Bunu bir daha yapamayacağı hissi ile yürümesini hızlandırdı ve bütün el değmemiş kar birikintilerine hevesle basarak yola devam etti. Aslında yatırması gereken faturaları düşünmesi gerekirken, ayakları onu parka götürmüştü, Hikmet 23 yaşında esmer ve uzun boylu biriydi, parkta ne işi vardı bilemeden kendini parkta buldu. Cebinden bir tane sigara çıkardı ve oturmadan önce altını temizlemesi gerektiğini anladı. Çünkü kar çok fazlaydı ve zaman geçtikçe altı ıslanmaya devam ediyordu, göz ardı etti ve sigarasını büyük bir keyifle yaktı. Sigaradan nefes verirken duman havada dans eden mutlu insanları figüre etmişti. Dumanın içine girdi, kendini büyük bir cümbüşün içinde bulmuştu, kalabalıktan uzak bir yerde yalnız başına dans etmeyi tercih etti. Çünkü yalnızdı. Hayalinde bile gerçeğinden kaçamayacak kadar her şey kafasındaydı. Birden gerçeğe döndü ve sigarasından bir nefes daha aldı. Karamsarlığı üzerine çöken Hikmet, 2.nefesinin dumanının kötü şeyleri sergilediğini hissedebiliyordu, korkmuş gözlerini kapatmıştı. Ardından rüzgar onu uyarmak, uyandırmak istercesine sert bir şekilde yüzüne vurdu, okula gitmesi gereken fakat parka gelen mavi önlüklü, üşüyen hatta bazıları çekilmek istenen fotoğraftaki sümüğünü yiyen çocuklardı. Yüzünde küçük bir gülümseme oluşsa da, geçen zamana isyan edercesine oradan uzaklaşmaya başladı. Arkasına bakmadan geçen zamanın gerçekliğinden kaçıyordu. Ve yeri kaplayan el değmemiş her kar birikintisinde geçmişini daha da arttırdığını gördü. Bu zamana kadar kendine ait, her biri el değmemiş zaman parçalarında hayatını yaşamıştı. Ve onlara bir daha dönülemeyecekti. Nefes nefese bir yerde durdu ve yatırması gereken faturalar aklına geldi, durağa yöneldi ve büyük bir maceradan çıkmışçasına bir sigara daha yaktı. Faturaları ödemeye giden durakta otobüsü uzun süre bekledi, ya da nefret ettiği bir işi yapmaya gittiğinden olsa gerek zaman ona çok uzun gelmişti. Yeşili çok sevmesine rağmen, iğrenç renkli yeşil otobüs durağa yaklaşıyordu. Ve duran otobüse bindi. Sabah yaptığı kısa kesintiden ve kafasında yarattığı şeylerden sonra bu kadar gerçeğin içine düşmek onu ürkütmüştü. İnsanların bakışları olduğu gibi değildi, sanki! Bir yere oturdu ve faturayı yatırması gereken durağa geldi, bunları Hikmet yaşarken, yazarımız yazarken çok fazla kasılmıştı ve bir an önce bu sahnelerin geçmesi gerektiği konusuna ikisi de kitlenmişti. Hiç zaman kaybetmeden Hikmet faturaları yatırdı ve eve döndü. Hikmet yapmaktan zevk aldığı şeylerden uzun ve en ince ayrıntısına kadar yaşamaktan, yazarımız ise bunları çöldeki kum tanesine kadar, tasfir etmekten zevk aldığından, eve dönmeden önce uğradığı tekel bayii ayrıntısını da anlatmak istedi. Hikmet aslında direk eve dönmedi, eve dönmeden önce evine yaklaşık 100 metre uzaktaki tekel bayii den 8 adet efes bira aldı, biraların poşete girerken çıkardığı sesi, güneşli güzel bir bahar akşamındaki sahile vuran kızgın dalga olarak duyuyordu. Tekel bayiden çıktı ve yaklaşık 3 metre uzakta duran, tasmalı köpeğe doğru yaklaştı, onu sevmek yaşayan bir şeye dokunmak, biri insan diğeri köpekte olsa mutlu edecekti onu. Ve yaklaşık 10 15 dakika boyunca köpekle oynadı.

asgahsgkh

2008-12-24T05:30:00.000-08:00

müzik kana bulandı,

cızırtılı melodien sevdiğimiz birbirim(b)iz,

en berbat olanıkabusumuz dokunmak mı;

yoksa kaçmak mı.

hadi giyinelim arkadaşları görmeye, bara, şölene;

bira(z) ahmet, bira(z) mehmet'e gidelim.

sonra eve-!kayıp gidip dalıp yitip doğduğumuz anı çöllerine.

şefkat, en kalın halat,

geçmiş, en sivri ok,

ve ben hala senden seviyor! beni nefret ediyorum.

kurgu

2008-12-19T05:50:00.000-08:00

2008-12-16T09:54:00.000-08:00

bayram geçti,ben senden geçtim;
ağzımdan bukleler dökülsün, bedeninin yattığı toprağın altına...
hiçbir baharda yeşeremeyecek, kemik kalmış, etinin etimle birlikte ayrıldığını hissettiğim sen,
al tım da sın..
sen ortalardan yok olduğunda, ruhen ve vicdanen benden koptuğunda, ben hücrelerimden haşareler yarattım, yok olman için.
umuttan daha acı olan umutsuzluk, insanı her şey yapıyor.
düşünülmesi gerekenden çok uzakta, her sabah uyanıp çiçek suluyorum.
bundan sonra, balkonda soldan üçüncü sırada bulunan çiçek sensin.

seni kemik yaparken, seni çiçek yaparken, seni diğer her şey yaparken bile aslında hala es geçemediğim tek gerçek varolduğun.

iyi bir kayıplara karışan, iyi bir dumanın içinde kaybolan, iyi bir kendinden kaçan olmakta başarılı bir sonuçtur belki.

yazamasam da, bokum kokmaz.
haydi gözlerinden öperim.

ertesi.

2008-11-03T01:05:00.000-08:00

her şey bir pazartesi sabahı başladı. ve asla bitmek bilmedi.
hep o pazartesi sabahında kaldık. akşam bile olmayı.
ayın doğuşunu gecenin gelişini. sokaktaki panayırı göremedik.
ağzımızın tadı bozuktu. sevişmelerimiz ereksiyonlarımızdan kurtulma amaçlıydı.
pazartesi bitmek bilmedi ve biz hep birbirimize bakarak lanet ettik.
paradoksumuzda boğulmak işimize geliyordu.
akşamın gelmesini beklemeden birbirimizi öldürmemizi izlememiz bizim tek ayakta tutanımız, tek tatminimizdi.
bir bardak suya ihtiyaç duymadık,ağlayarak doyduk;
hep gözlerimizin içine baka baka ölümü bekledik.

aşk değildi; mecburiyet şeytan kanatlarıyla bizi hapsetmişti ve bırakmıyordu.
herşey bir pazartesi sabahı başladı ve hiç bitmedi.

toplamda bir(1) - elimizde sıfır(0)

2008-11-03T01:02:00.000-08:00

her şeyiyle kendine ait olan bir insan,

farkına vardığında kendinin fazlasıyla içine girmiş olur.

ve yabancalaşabildikçe kendine, dışarıdan gördüğü bir(i) olur.

K5 D9

2008-11-03T01:00:00.000-08:00

Kahkahalar şehri aydınlatıyor, ağızdan çıktığı anda kaybolan,
İçten içe, kendilerine söyledikleri amaçsız aydınlıkların çaresizliğiyle
Gözümü şişledim, sokaklardayım; nedenim bile var;
görmek ve/veya duymak istemediğimiz haykırışlar bizi eskitir.(fonda arabesk)

Küçükken daha güzel ve kolaydı.(fonda sıradan)
Derde deva içmeler, gülmeler ve sevişmeler.(fonda caz)
Çölde serap bile görmeyi umursamayan kalp ile.
Sanki günler geçtikçe serap ışık olmaya çalışıyor ama(fonda beceriksiz)
Ve şişlenmiş gözlerin yankısı hiçbir lambayı etkilemiyor(fonda ben(cillik))
Ve şişlenmiş gözlerin yankısıyla hiçbir lamba ilgilenmiyor(fonda ben(cillik))

Kum ver içeyim, Işık ver daha da şişleyeyim(fonda)

dünya malı uçan halı

2008-11-03T00:57:00.000-08:00

Eğirdir.

2008-11-03T00:56:00.001-08:00

Sahilde oturuyorduk;
sakince kalkıp heyecanla denize koşarak
hayat gibi derin olmayan sularda rahatça açılarak,
hiç boğulmayacağını hissederek.
peki sen ne kadar uzaktasın bu sahilden,
ya da bu ada'dan
ada insana, insan suya dönüşürken neresinde kalmışsın sen bu evrimin.

boşluğa boşal.

2008-11-03T00:52:00.000-08:00

tef çalar oynar
kendimi eğlerim.
birileri oynar.
digerleri de onu alkislar ve gider.
bir göbek ve bir alkis daha mi.
e nereye kadar sürecek bu sarmal.
daire misiniz hep ayni uzakliktaki.
yerim öyle merkezi.
sizlanmis bir diz degilim ben olamam.
geçmicek bu sizi.
ortadaki darbenin etrafindaki her noktanin bana uzakliginin ayni olmasi kadar
taniyorum sizi.
nedenlerinizin farkli olmasi sizin farkli olmanizi göstermis olsa .
o da olsa
bu da olsa.
keske o olsa veya keske bu.
demeniz acizliginiz degil mi ki.
keske degil. evet.
evet. degil hayir.!
evet gerçekten gerçek.
karariniz kadar kararlisiniz. ..

çelisen bir çift kasigin makarna tutamayisi
gözlerimin önünden geçen japon karikatürü
komik mi.
neyi ne saniyorsunuz
bu gerçeklik içerisinde kaybolmam sadece tatminkar bir etken.
al bunu sar
al bunu sev
al buna deger ver.

çaba mi tatmin mi
hadi çöz.
iyiligin yeter eminim çaba.
çaba mi tatmin mi
hadi gör.
güzelligin yeter eminim tatmin.
hiçbirsey yetmedi de yetmezde ruhsuzlukla.
hadi bir ruh
bir ruhu siktir et hadi bir nefes.
onu siktir edemem daha fazla acitma.
ya da acit.
ne farkeder çaba.
hayir tatmindi.

alis verislerimizde fis almayi unutmayalim.
saklayalim derin bir ani yarası olustursun bögrümüzde.
duygusal devlet prosedürü olarak islensin bütün beyinlere.

hepsini bosver
senfoniyede alkis tut.
dansözede alkis tut. ve git.

---

2008-11-03T00:51:00.000-08:00

Yıldızlar var, bakanla gören arasında vebir kadın bar çıkışı bir adamı hırpalıyor.
Hırpalanan; bildikleri ve gördüklerinin yanına kar kalamadığı bir bedende çaresizce bekleyen
Hırpalayan; bilmiş edalı ahmak; yolun sonundaki karanlığa aptal cesaretiyle koşanlardan.
Kar yağıyor ağaçlara, güneş doğuyor; mevsimler geçiyor.
Üzerindeki parkaya yapışmış dilenci insanlara bakıyor
Olmak istediği kadar hayal ve hiç olmak istemeyeceği kadar yavan.
Yerde bulduğu izmaritten bir fırt çekiyor, deveyi yakıyor ve karmaşada boğuluyor.
Kar yağmaya, güneş doğmaya ve zaman geçmeye devam ediyor.
Birbirlerinden habersiz bilginler ve duygusallar koridorda beklemeye devam ediyor

dan

2008-11-03T00:50:00.000-08:00

da da dan.
dan da da
da da dan.

göktelen

2008-11-03T00:47:00.000-08:00

ben kapıları kırmayı severdim, umutları göçük altında bırakmayı..
.ve her cenaze namazında, geleceğe yeni mektuplar yazmayı,

zevk almak?

taze ekmeğin kokusunu veya tadını alamamak?
ve tekrar sarılan kasetler(!)deki suflör olmak?

ya ben kafa tutarken hayata; kendimden bile sakladığım umudum?
tek notumu kapıyı severek, altından bıraktım,
kalim fonlarımı hazırlıyorum.

1234

2008-11-03T00:45:00.000-08:00

Bir şeyler var 2.
65 yaşında yüzyıllık meyhanede resimdeki gözyaşları çalarken, sağa sola salınan bir biz, binbir hatıramın hiç birini anımsatmıyor ise, ben o rakıyı susuz mezesiz içmişim nedir ki.65.yaşıma not yazdıran herkese de teşekkürü borç bilirim. 3 günde yemek yiyen. 1 günde 1 bardak su içen. yılda bir kitap okuyan. bana bu yakışır.: )her çaba göstergesi, tatmine giden yoldaki 1 toz tanesi kadar değersiz geliyorsa artık bana; ben insanlara artık inanmıyorum demektir. Ya da bu sadece benim durağanlığımdan kaynaklanıyordur.tatmine giden yol yıllar, arttırıyorum yüzyıllar olsun..Bıyık bırakıp, kaşmir pantolon ve ceketler de giyecem. Ne dersiniz hoş olmaz mı?

Bir şeyler var 1.
saflık; insanların duygularının, kudretlerinin, zekalarının ve egolarının arasında sıkışmış kalmış bir çocuğun, oruspu annesidir. bu isim onun hakkı değildi, ama isim hakkı konusunda tartışmaya girmeye hiç gerek duyulmadı, zevkleri için hiç etmeleri dışında... Çünkü insanların gerçekten buna vakit ayırmaları söz konusu bile olamazdı, 'salak mıyım?' . Kaygılandığım şeyler o kadar fazla ki; ben kendine güvenen ve zeki insanlardan hoşlanıyorum, bu öyle bir uça geliyor ki ego kavramında duruyor. ve biz o uçta bu kavramda denge savaşı oyunu oynuyoruz. bu savaşı oynayan şaklabanlardan biri olmak istemediğim de atlamayı seçiyorum. sonra aslolan şu oluyor, güzel bir rüyadan sonraki kabus. 1 gece, gerçekten bunu kendime anlatmam 1 gece, çünkü kendileri deneysel anılarımızdan biri.siz yaşadıklarınızı sindirmeden, diğer yaşantılara yelken açan insanlar olabilirsiniz, ama ben dejavu yaşamalarımı üzülmeden atlatabiliyorum.. Gerçekten üzerine tırmanmaya zorsunmayacağım duvarlar dağlar iseniz, asla yorulmadan çıkacağım, ama vakit kaybı olmanız bir yana, inançsızlığa doğru yönelmek beni korkutuyor.

B Rh(-)

2008-11-03T00:44:00.000-08:00

önce küçük bir çocuktu; ilk içten gülüşü, yüzünde açan papatya...
ergenliğinde içi kaynıyordu, çoğu zaman içinde kalan şekli ile yüzüne yansıyan yarım ay...
birden büyüdü, arkasına baktığında göremedikleri, sisli ara sokaklarda, sokak çocuklarının döndürdüğü sigara dumanı...
hemen ardından çok küçüldü, kar tanesi kalbini eritilmeden ısıtacağı sanrısı; binbir elin alkışladığı yüksek azizlerin(!) gururları(!) kadar yüce ...
büyümeye devam ederken kendiyle ilgili keşfettikleri, aslında onu yalnızlığın tam ortasında bıraktı, ve oluşan soyu tükenen bir canavar...
şimdi, soyunuyor, veyeni açılımları, kapı deliklerindeki yanlış anahtarların günlerce denenip kapıyı açamaması kadar aciz.

ve hala kapı önlerinde yatmak, onun en yüce -- oyalanma biçimi..

A.

2008-11-03T00:40:00.000-08:00

masum günahlar, bilinçsizliğimizden olsun ya da olmasın. veya masum sonuçlarıyla da olsa günahtır. ve aslında karıncaların kurdukları dünyalara işemenizin hiç bir açıklaması olamaz da. Rüyalar rüya iken, eski filmlerin tadı hala damağımda iken; zamana veya insanlara ayak uydurmam, kaçamadığım cehennem gibi iken, arabesk damarımda kan iken, ve sen hala orada sadece duruyorsan, ve baktığın halde göremiyor, gördüğün halde duruyorsan, paradoksta boğulmak işine geliyorsa; aslında ben hiç varolmadığımı sana yaşatabilirim.emin olabileceğimiz tek şey yaşadığımız hissi, ve bu dünyadaki en güzel memleketin en güzel köşesinde, yağmur yağarken sele verilen gönüller; yağmurda oynayan çocukları değil, erken saatte eve dönme zorunluluğu olanların çaresizliğini gösteriyor.düşünemediğim her sonun gelişimine ayak uydurma biçiminizle, aciz bir 'eyvallah' sonu koyduğunuz sayfadan habersiz, yediğiniz elmadan kurt çıkmasına küfür edin.